ÇOCUK GÖZÜYLE BAK…

ÇOCUK GÖZÜYLE BAK…

İlk insanın yaratılışından günümüze kadar insanoğlu bu hayatta hep bir amaç uğruna yaşam savaşı vermektedir. Kendi varlığını ikame ettirebilmek ve bunu diğer insanlara gösterebilmek adına sürekli bir devinim içerisindedir. Doğanın yaratılışında var olan bu döngü tüm canlılar içinde vardır aslında.

 

Ancak Ademoğlunun bu yaşam serüveni her zaman masum olamıyor. Savaşlar, katliamlar, doğaya karşı işlenen suçlar, bereketli topraklara yapılan ihanetler, insan vucuduna yapılan hayasız saldırılar bunlara en bariz örneklerdir. İnsanın kendini varedebilme hırs ve kabileyeti, acımasızca davranışlara yönelmesinde en büyük etken. Açgözlülük, cömertsizlik, vefasızlık duyguları ile nefsine yenik düşen insanoğlu büyüdükçe masumiyetini de kaybeden bir varlık oluveriyor.

Kanuni Sultan Süleymanın oğlu Şehzade Mustafa’ya bir sözü vardır: “ Sen büyüdükçe masumiyetimiz kayboluyor, Mustafam.”

İnsan büyüdükçe masumiyetini kaybediyor. Oysa çocukken öylemiydi. En büyük acımız dizimizdeki kanayan yaralarımız veya dondurmamızın eriyip yere düşmesiydi.

Peki ya düşlerimiz. Sonsuz düşlerimiz vardı çocukken. Uçakları yakalamak için tarlarlarda koşan çocuklardık biz. Ya da o uçaktaki kaptan amca bizi görür mü acaba diye el sallayan masumlardık.

Biz büyüdük ve masumiyetimiz kayboldu.

 Geri getiremez miyiz o günleri ?

Elbette mümkün.

Çocuk gözüyle bakabilmek… İnsana, doğaya, hayvana kısaca canlıya dair ne varsa Çocuk Gözüyle Bakabilmek… Bir çocuğun gözlerine bakıp çocukluğumuzu düşünmek. Masumane geçmişimizde ne varsa. Kibirden, cimrilikten, hayasızlıktan arınıp çocuk gibi düşünmek ve düşlemek. Kendi özümüze dönmek. Bir an durup içimizin derinliklerinde saklı kalan çocukluğumuza bakabilmek. Ve bunu hayat felsefemiz yapabilmek.

Ruhlarımızdaki çocukluğu yakalayabilmek, onlar gibi düşünüp onların gözüyle hayata bakabilmek kötülüklerden arındıracaktır. Çocuk gözüyle bakabilen insan mutluluğu yakalayabilen insandır. Hayata çocuk gözüyle bakabilmek dileğiyle…

Ve en son ne demişti usta şair Edip Cansever:

“Yüzümden bir şeyler aktı aktı
İçim de menekşelendi Hilmi Bey
Gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk
Hiçbir yere gitmiyor “